Ga naar hoofdinhoud
WP_Query Object
(
    [query] => Array
        (
            [category_name] => kettingbrieven/2019
        )

    [query_vars] => Array
        (
            [category_name] => 2019
            [error] => 
            [m] => 
            [p] => 0
            [post_parent] => 
            [subpost] => 
            [subpost_id] => 
            [attachment] => 
            [attachment_id] => 0
            [name] => 
            [pagename] => 
            [page_id] => 0
            [second] => 
            [minute] => 
            [hour] => 
            [day] => 0
            [monthnum] => 0
            [year] => 0
            [w] => 0
            [tag] => 
            [cat] => 165
            [tag_id] => 
            [author] => 
            [author_name] => 
            [feed] => 
            [tb] => 
            [paged] => 0
            [meta_key] => 
            [meta_value] => 
            [preview] => 
            [s] => 
            [sentence] => 
            [title] => 
            [fields] => 
            [menu_order] => 
            [embed] => 
            [category__in] => Array
                (
                )

            [category__not_in] => Array
                (
                )

            [category__and] => Array
                (
                )

            [post__in] => Array
                (
                )

            [post__not_in] => Array
                (
                )

            [post_name__in] => Array
                (
                )

            [tag__in] => Array
                (
                )

            [tag__not_in] => Array
                (
                )

            [tag__and] => Array
                (
                )

            [tag_slug__in] => Array
                (
                )

            [tag_slug__and] => Array
                (
                )

            [post_parent__in] => Array
                (
                )

            [post_parent__not_in] => Array
                (
                )

            [author__in] => Array
                (
                )

            [author__not_in] => Array
                (
                )

            [ignore_sticky_posts] => 
            [suppress_filters] => 
            [cache_results] => 1
            [update_post_term_cache] => 1
            [lazy_load_term_meta] => 1
            [update_post_meta_cache] => 1
            [post_type] => 
            [posts_per_page] => 6
            [nopaging] => 
            [comments_per_page] => 50
            [no_found_rows] => 
            [order] => DESC
        )

    [tax_query] => WP_Tax_Query Object
        (
            [queries] => Array
                (
                    [0] => Array
                        (
                            [taxonomy] => category
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => 2019
                                )

                            [field] => slug
                            [operator] => IN
                            [include_children] => 1
                        )

                )

            [relation] => AND
            [table_aliases:protected] => Array
                (
                    [0] => pk_term_relationships
                )

            [queried_terms] => Array
                (
                    [category] => Array
                        (
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => 2019
                                )

                            [field] => slug
                        )

                )

            [primary_table] => pk_posts
            [primary_id_column] => ID
        )

    [meta_query] => WP_Meta_Query Object
        (
            [queries] => Array
                (
                )

            [relation] => 
            [meta_table] => 
            [meta_id_column] => 
            [primary_table] => 
            [primary_id_column] => 
            [table_aliases:protected] => Array
                (
                )

            [clauses:protected] => Array
                (
                )

            [has_or_relation:protected] => 
        )

    [date_query] => 
    [queried_object] => WP_Term Object
        (
            [term_id] => 165
            [name] => 2019
            [slug] => 2019
            [term_group] => 0
            [term_taxonomy_id] => 165
            [taxonomy] => category
            [description] => 
            [parent] => 7
            [count] => 39
            [filter] => raw
            [cat_ID] => 165
            [category_count] => 39
            [category_description] => 
            [cat_name] => 2019
            [category_nicename] => 2019
            [category_parent] => 7
        )

    [queried_object_id] => 165
    [request] => SELECT SQL_CALC_FOUND_ROWS  pk_posts.ID FROM pk_posts  LEFT JOIN pk_term_relationships ON (pk_posts.ID = pk_term_relationships.object_id) WHERE 1=1  AND ( 
  pk_term_relationships.term_taxonomy_id IN (165)
) AND pk_posts.post_type = 'post' AND (pk_posts.post_status = 'publish') GROUP BY pk_posts.ID ORDER BY pk_posts.post_date DESC LIMIT 0, 6
    [posts] => Array
        (
            [0] => WP_Post Object
                (
                    [ID] => 203937
                    [post_author] => 25
                    [post_date] => 2019-12-18 16:03:32
                    [post_date_gmt] => 2019-12-18 15:03:32
                    [post_content] => 

Bij het doorgeven van de Kettingbrief slaat Monique Peutz, jeugdbondscoach dressuur en selectiecommissielid voor het WK Jonge Dressuurpaarden, twee vliegen in één klap met dressuurpaardenfokker Willeke Bos van Stal 104 uit Wijdewormer. Lara van Nek, de dochter van Bos, presteert als jeugdkaderlid zeer succesvol bij de children. Monique Peutz pleit ervoor dat talentvolle (jeugd) ruiters in de toekomst gegarandeerd moeten zijn van jonge talentvolle dressuurpaarden. In deze editie deelt Willeke Bos haar mening over het aanhouden van goede jonge paarden voor Nederland. Volgende keer wordt de serie vervolgd door Sjak Laarakkers.

Beste Monique

Inmiddels kennen wij elkaar alweer sinds de pilot children-dressuur in Lichtenvoorde. Mijn dochter Lara en nog vier anderen werden daar door jou uitgenodigd om op CDI Outdoor Zeeland te komen starten. In datzelfde jaar en het jaar erop wist mijn dochter als teamlid onder jouw vleugels op beide EK’s teamgoud te winnen. Het tweede jaar kwam daar ook nog eens een individuele zilveren medaille bij. Een heel bijzondere ervaring!
Ik kan niet anders zeggen dan dat die kids – en ik – ontzettend veel van jou geleerd hebben, zowel rijtechnisch, maar ook kijkend door de ogen van een jury. Ze hebben veel mee mogen maken, hebben veel geleerd en zijn mentaal erg gegroeid. Sinds afgelopen jaar vallen de pony’s en children onder Imke Schellekens-Bartels die dat ook bijzonder goed en op een heel leuke manier doet, maar onze beginselen in het internationale wereldje hebben hun oorsprong bij jou. En mede door jouw toegankelijkheid als mens, maar ook als coach, kunnen we nog altijd met vragen bij je terecht, super fijn! Dank daarvoor!

Mooie samenwerking

Met betrekking tot jouw vraag, hoe ik denk dat we (jonge) kwaliteitsvolle paarden binnen Nederland kunnen houden, het volgende. Allereerst heb ik natuurlijk niet de kennis in pacht en kan ik alleen maar zeggen hoe ik bepaalde dingen zie en ervaar. Doordat we inmiddels een paar jaar de jeugdEK’s en internationale wedstrijden mee hebben gemaakt, kan ik constateren dat er bij de jeugd in Nederland – naast kwaliteitsvolle pony’s en paarden – kwaliteitsvolle ruiters en amazones met veel gevoel, ambitie en doorzettingsvermogen rondlopen. Nederland doet zowel bij de senioren als bij de jeugd serieus mee. Kijk maar naar alle medailles, die de afgelopen jaren mee naar huis genomen zijn. Dit wetende zou het mooi zijn om onze jonge talentvolle paarden voor ons land te behouden.
Zelf hebben wij een aantal paarden om uiteenlopende redenen onder jeugdruiters lopen. Wel proberen we ernaar te streven om naar ons idee passende combinaties te vormen, waarbij paard en ruiter of amazone naar een hoger plan kunnen groeien. Want hoe cliché het ook klinkt; zij hebben de toekomst en als we hen goed opleiden en van goed materiaal voorzien, komen we ook in de toekomst als land sterker te staan. Nu is dit iets wat bij ons gegroeid is doordat onze dochter zelf in de jeugdrubrieken actief is en je dan talentvolle jonge ruiters tegenkomt waarmee mooie samenwerkingen kunnen ontstaan.

Traject lastig

Toch snap ik ook dat goede paarden verkocht worden. Men weet nu wat men heeft en wat er daarna komt, moet de toekomst nog maar uitwijzen. Er zijn zoveel factoren die daarbij van belang zijn. Geld en betaalbaarheid zijn daar één onderdeel van, maar ook het vinden van een goede ruiter voor het desbetreffende paard. En is dat het allemaal waard en hoe wordt het paard of de combinatie gewaardeerd in de ring? Deze laatste vraag maakt dat het traject wat je met een talentvol, jong paard doorloopt, in mijn ogen soms lastig. Deelnemen aan jonge paardenwedstrijden (Pavo Cup, VSN, Subli Cup) en het deelnemen aan kampioenschappen, is natuurlijk heel leuk, maar vaak draait het toch om een select groepje paarden, ruiters en eigenaren die er uiteindelijk met de ‘buit’ vandoor gaan.
Doordat het paardenwereldje helaas erg klein is, kom je bijna overal dezelfde mensen tegen. Daardoor lopen diverse belangen nog weleens door elkaar heen en juist dat maakt de objectiviteit zo kwetsbaar. Hoe mooi zou het zijn als deze kleine groep uitgebreid zou kunnen worden, met jonge aanwas of outsiders! Dat maakt de competitie op zich spannender en aantrekkelijker, ook voor een buitenstaander of leek. Maar hoe krijg je zoiets voor elkaar? Naar mijn idee zouden we wat meer out of the box moeten gaan denken. De huidige beoordeling vele malen objectiever, transparanter en neutraler maken waardoor makkelijker outsiders naar boven zouden kunnen komen drijven. Daarmee creëer je ook dat het meedoen aan dat soort evenementen minder voorspelbaar wordt en dus ook toegankelijker.

Internationale systeem

Vraag me niet hoe je dat gerealiseerd kunt krijgen, maar ik denk dan aan het internationale systeem wat aardig neutraal is, hier ziet men toch regelmatig een verandering in de top tien.

  • A: Op een internationale wedstrijd tref je bijna altijd andere juryleden aan, iets wat ook haalbaar zou kunnen zijn in Nederland. Jury’s zijn nu eenmaal mensen met allemaal hun eigen voorkeuren, hoe zuiver je ook probeert te zijn! Ik denk hoe meer juryleden, hoe meer spreiding, hoe eerlijker het uiteindelijke beeld wordt.
  • B: Daarop voortbordurend, waarom vragen we geen internationale juryleden op bepaalde evenementen, los van het feit dat zij de paarden en ruiters niet van relatief dichtbij kennen en dus meer beoordelen wat ze zien, maar ook omdat dat het uiteindelijke doel van die competities is! De Pavo Cup kan uiteindelijk leiden tot deelname aan het WK Jonge Paarden, waar men een internationaal jurykorps treft. Hoe fijn is het dan om als ruiter, eigenaar, maar ook als bondscoach al te weten waar wij als land staan. Men krijgt een veel internationalere kijk op de paarden en wij als eigenaren staan uiteindelijk bij de finale veel minder voor verrassingen.
  • C: De beoordeling op verschillende plekken in de baan laten plaatsvinden zodat men het beeld vanaf meerdere kanten bekijkt en daarnaast niet, al dan niet bewust, een collegajurylid kan beïnvloeden. Uiteindelijk wordt dit systeem ook op het hoogste niveau toegepast, dus waarom niet in de aanloop daarnaartoe? De één kan zichzelf en zijn beweegredenen nu eenmaal beter verkopen dan de ander. Wellicht wordt het door meer objectiviteit aantrekkelijker voor eigenaren om paarden te behouden?

Samenbrengen partijen

En mochten eigenaren toch willen verkopen, wellicht kunnen de stamboeken – met hun vele klanten en contacten – ze daarbij helpen door het samenbrengen van partijen, met wellicht meer kans op binnenlandse kopers. Of door het organiseren van veilingen door de stamboeken.
Als we bijvoorbeeld naar ons buurland kijken. Zij weten toch veel goede sportpaarden binnenslands te houden. Zij organiseren heel veel veilingen die door de stamboeken georganiseerd worden, van normale tot zeer exclusieve. Eventuele nationale kopers krijgen daar het geselecteerde neusje van de zalm gepresenteerd, terwijl fokkers en eigenaren met kopers in aanraking komen die ze nooit thuis op het erf hadden gekregen. Het zijn zo wat overpeinzingen, maar wellicht geeft het stof tot nadenken. Ik geef het stokje door aan Sjak Laarakkers.

Beste Sjak,
Jij hebt door de jaren heen vele paarden mogen jureren, zowel in de sport als in de hengstenkeuringscommissie. Nu sta je veelal aan de andere kant, paarden voorstellen en laten presteren in de baan. Ik merk de laatste jaren dat er veel onvrede heerst wat betreft de jurysport. Aangezien jij beide posities kent en hebt bekleed, is mijn vraag aan jou: waar denk jij dat de oorzaak ligt en welke veranderingen zouden mee kunnen spelen aan een verbetering en meer positief beeld van onze sport?
Met vriendelijke groet, Willeke Bos

[post_title] => 76. Willeke Bos: 'Huidige beoordeling vele male objectiever maken' [post_excerpt] => [post_status] => publish [comment_status] => open [ping_status] => closed [post_password] => [post_name] => 76-willeke-bos-huidige-beoordeling-vele-male-objectiever-maken [to_ping] => [pinged] => [post_modified] => 2020-01-16 16:05:37 [post_modified_gmt] => 2020-01-16 15:05:37 [post_content_filtered] => [post_parent] => 0 [guid] => https://www.paardenkrant.nl/?p=203937 [menu_order] => 0 [post_type] => post [post_mime_type] => [comment_count] => 0 [filter] => raw ) [1] => WP_Post Object ( [ID] => 203934 [post_author] => 25 [post_date] => 2019-12-11 15:57:25 [post_date_gmt] => 2019-12-11 14:57:25 [post_content] =>

Monique Peutz, jeugdbondscoach dressuur, jurylid en selectiecommissielid voor het WK Jonge Dressuurpaarden, blikt in deze aflevering terug op het afgelopen WK Jonge Dressuurpaarden in Ermelo. In de vorige editie bracht paardeneigenaar Theo Driessen van Driessen Dressage Horses ter sprake dat de begeleidingscommissie ieder jaar behoort te evalueren met alle betrokken partijen van het WK om steeds maar weer te verbeteren. Monique Peutz licht in de Kettingbrief toe op welk gebied daar nog winst te behalen valt. Daarna wendt zij zich tot Willeke Bos van Stal 104 in Wijdewormer.

Beste Theo,

Allereerst bedankt dat je de Kettingbrief aan mij hebt doorgegeven. Ik ben enorm blij met een paardeneigenaar zoals jij. Je geniet enorm van de paardensport en uiteraard van jouw eigen paarden. Jij bent bereid om paarden aan te houden voor Nederland en ze bij een goede ruiter neer te zetten. Volgens mij is Bart Veeze daar het meest blij mee! Zulk soort paardeneigenaren hebben we gewoon nodig in Nederland. Recent hebben we weer gezien dat er veel paarden voor veel geld worden verkocht op de hengstenkeuringen in Duitsland. Er blijft altijd een groep mensen die de mogelijkheid heeft om heel veel geld te betalen voor een paard, maar hopelijk blijven er ook nog genoeg fijne paarden in Nederland.

Enquête

Zoals bekend ben ik heel nauw betrokken bij de afvaardiging voor het WK Jonge Dressuurpaarden. Dit jaar en vorig jaar behoorde ik tot de selecteurs van de afgevaardigde combinaties voor het WK. Bedankt dat je daar zo enorm betrokken bij bent geweest. Stilstaan betekent achteruitgaan.
We moeten altijd op zoek naar verbeterpunten zodat we onze ruiters en de paarden nog meer kunnen helpen. We houden ons hier druk mee bezig. Vorig jaar hebben we alle ruiters na afloop van het WK een enquête gestuurd waarin we vroegen hoe ze de nieuwe opzet van de begeleiding en de trainingen vonden. Vorig jaar is er weer gekozen voor deze opzet nadat het een tijdje anders was. We hebben alle feedback uiteraard meegenomen. Dit jaar zijn er al een aantal aanpassingen doorgevoerd. Na dit WK is er weliswaar geen enquête uitgegaan, maar we zijn wel met verschillende mensen in gesprek gegaan. Alle input en ideeën nemen we mee. Dit jaar wilden we eigenlijk een keer in een groot stadion trainen, maar het was niet mogelijk om dat te realiseren.

Contact privétrainers

Wij zijn als commissie maar met z’n drieën en daarom is het contact met de privétrainers ontzettend belangrijk. We willen graag nauw samenwerken met de privétrainers, want zij zijn nog veel meer met de combinaties aan het werk. Samenwerken geeft nog meer informatie. Vorig jaar hebben wij halverwege het traject ook aangegeven dat de mogelijkheid bestond dat een commissielid een extra training kwam geven als de ruiters daar behoefte aan hadden. Het verschilt per ruiter of amazone hoe er in de training naar het WK wordt toegewerkt. Sommige ruiters hebben behoefte aan meer trainingen en die moeten we dan ook kunnen geven. Zelfs nu, in de periode voordat het traject weer begint, staan we open voor advies en hulp. De vijfjarigen van dit jaar moeten nu al in de training met wissels bezig zijn omdat deze oefening volgend jaar gevraagd wordt. Daarnaast adviseren we ook om wedstrijden te rijden om de paarden ringervaring op te laten doen. Zo proberen we de hele voorbereiding zo optimaal mogelijk te krijgen richting het WK! Vroeg in het jaar organiseren we een selectiedag voor de paarden die qua leeftijd voldoen. Deze eerste groep paarden is de grootste groep. Proeftechnisch zijn we dan niet heel streng. Een foutje is nog niet zo erg. We kijken naar de kwaliteit van het paard. Als de kwaliteit aanwezig is, laten we ze al gauw een ronde doorgaan. We geven de ruiters adviezen mee waaraan ze samen met hun privétrainers verder kunnen werken. We hopen eigenlijk dat de privétrainers ook meekomen naar de training. Met name bij de zevenjarigen moet er een heel technische proef neergezet worden op Lichte Tour-niveau. Er wordt heel proeftechnisch gekeken naar ieder puntje waar winst gehaald kan worden.

Kwaliteitsvolle groep

Het hele jaar door volg ik de wedstrijden van de vier- en vijfjarige paarden die eraan komen, om te kijken of we her en der nog een talentje hebben. We zien vaak dat het ene paard een enorme groei doormaakt en het andere paard meer tijd nodig heeft, maar dat is ook een beetje inherent aan jonge paarden. Dit jaar hadden wij bijvoorbeeld bij de vijfjarigen een heel grote, maar ook kwaliteitsvolle groep. We konden er helaas maar zes meenemen en we hadden ook nog drie reservepaarden achter de hand die er klaar voor waren. Maar ook de paarden die niet geselecteerd zijn, zijn vaak heel kwaliteitsvolle paarden, dus volgend jaar kan het maar zo weer anders zijn. De ontwikkeling van jonge paarden kan soms ineens heel snel gaan. We gaan echt vooruit in de fokkerij. We krijgen steeds betere paarden. Ook in het buitenland zitten ze niet stil. Onder andere Andreas Helgstrand en Blue Hors zijn daar voorbeelden van. Zij beschikken over de financiële mogelijkheden om te investeren in goede paarden. Aan de ene kant geeft dat concurrentie, maar we hebben er ook voordeel van gehad dat Andreas dit jaar de KWPN-gefokte hengst Jovian uitbracht. Het is prettig dat er veel goede paarden lopen op het WK. Moge de beste winnen, maar ik hoop wel dat wij dat zijn!

Fokkers uitnodigen

Ook als ik aan het jureren ben, zie ik dat we in Nederland over veel kwaliteitsvolle ruiters beschikken. Ook bij de top. Op dit moment is onze top alleen een beetje smal. Als wij goede jonge paarden kunnen aanhouden voor onze ruiters, kunnen we ervoor zorgen dat de top breder wordt. Ik denk ook dat we ervoor moeten zorgen dat we de fokkers nog meer bij de wedstrijden betrekken. Zonder fokkers hebben wij geen paarden. Als we ze uitnodigen voor de selectiedagen kunnen ze met ons en de ruiters een praatje maken. De eigenaren en de fokkers worden wel altijd bij de prijsuitreiking betrokken, maar we kunnen dat ook al eerder in het traject doen, zodat ze zich nog meer betrokken voelen. We zijn allemaal bezig om de dressuursport naar een hoger plan te tillen. Op het EK in Rotterdam hebben we ons van onze beste kant laten zien. We hebben goede paarden en goede ruiters. Als de paarden op een juiste manier worden opgeleid, kan er op een goede manier worden paardgereden. In het kader van mijn bondscoachschap ben ik verantwoordelijk voor de jeugd. Het is fantastisch om te zien hoe de jeugd aan het paardrijden is. We proberen dat verder uit te bouwen zodat we de ruiters de tijd geven om zich door te ontwikkelen waardoor ze straks mee kunnen doen bij de senioren. Er mag best nieuwe aanwas bijkomen. Dat stimuleert alleen maar weer. Marlies van Baalen, Anne Meulendijks en Diederik van Silfhout zijn fantastische voorbeelden. Laten we hopen dat er nog meer jonge Grand Prix-ruiters bijkomen.

Samenwerking

Het is een lange weg voordat ze een Grand Prix-proef aankunnen, dus ze moeten geleidelijk aan ervaring opdoen. Ik probeer ook altijd extra startplekken te krijgen op grote concoursen. Afgelopen week zijn we in Aken geweest waar de jeugd extreem goed heeft gepresteerd. Ik vind het heel belangrijk om de jeugd te leren hoe ze goed kunnen paardrijden. Ze moeten thuis in de training rijkunstig gevoel ontwikkelen en daarbij hun paard verbeteren. Ze moeten leren hoe ze hun paarden kunnen opleiden naar het hoogste niveau en ook daar is de samenwerking tussen trainers en bondscoaches zo belangrijk om het beste naar boven te kunnen halen. Daarom moeten we zorgen dat we goede jonge paarden kunnen behouden en dat deze bij talentvolle (jeugd) ruiters komen, om zo voor de toekomst verzekerd te zijn van goede combinaties en mooie resultaten! Daarom wil ik de Kettingbrief graag doorgeven aan Willeke Bos.

Beste Willeke,
Je bent al jaren succesvol op keuringen met je fokproducten. Daarnaast heb je jonge paarden aangehouden en bij ruiters ondergebracht, zodat ze op wedstrijden goede prestaties neer konden zetten. Hoe zie jij de toekomst? Hoe kunnen we goede jonge paarden beschikbaar houden voor Nederland?
Met vriendelijke groet, Monique Peutz

[post_title] => 75. Monique Peutz: 'We nemen alle input en ideeën mee' [post_excerpt] => [post_status] => publish [comment_status] => open [ping_status] => closed [post_password] => [post_name] => 75-monique-peutz-we-nemen-alle-input-en-ideeen-mee [to_ping] => [pinged] => [post_modified] => 2020-01-16 15:57:58 [post_modified_gmt] => 2020-01-16 14:57:58 [post_content_filtered] => [post_parent] => 0 [guid] => https://www.paardenkrant.nl/?p=203934 [menu_order] => 0 [post_type] => post [post_mime_type] => [comment_count] => 0 [filter] => raw ) [2] => WP_Post Object ( [ID] => 203931 [post_author] => 25 [post_date] => 2019-12-04 15:51:41 [post_date_gmt] => 2019-12-04 14:51:41 [post_content] =>

Deze week is het woord aan paardeneigenaar Theo Driessen van Driessen Dressage Horses in Heteren. De voorzitter van het algemeen bestuur van het KWPN, Andries van Daalen, liet in de vorige aflevering blijken dat ze er alles aan moeten doen in de wedstrijdsport om de fokkers en de eigenaren van sportpaarden op handen te dragen, waardoor ze de kampioenen van de toekomst in eigen bezit houden en niet verkopen. Heeft Driessen een idee om de betrokkenheid van fokkers en eigenaren te vergroten? Ter afsluiting geeft hij het stokje door aan jeugdbondscoach dressuur Monique Peutz.

Beste Andries,

De paardenwereld is aan het veranderen, alles gaat sneller, veel sneller dan wij allen denken. De informatiebronnen zijn legio tegenwoordig. Wat mij vooral opvalt, is dat er in de paardenwereld zo ontzettend veel gedeeld wordt met elkaar. Internet, iPhones, Facebook, Instagram en natuurlijk ClipMyHorse heeft veel veranderingen teweeggebracht. Er is zoveel informatie over de paardenwereld; iedereen kan alles volgen.

Visitekaartje

Als ondernemer ben ik altijd met de toekomst bezig. Je moet een visie hebben en ik maak ook altijd een langetermijnplanning voor onze bedrijven. Wanneer je consequent een evaluatie houdt, kom je erachter hoe snel bepaalde zaken achterhaald zijn en hoe vaak je je plannen moet bijstellen of totaal veranderen. Eigenlijk leren van je fouten, denken in oplossingen en durven te veranderen. Ik zeg vaak: ‘vandaag is gisteren en morgen is de toekomst’. Een leuke bijkomstigheid is dat ik al 30 jaar een tekst op mijn visitekaartje heb staan: ‘Altijd bereid tot zaken doen’. Nog regelmatig spreken mensen mij daarop aan, dat ze mij nog herinneren door deze tekst. Door deze tekst kreeg ik vaak contact met mensen die allerlei vraagstukken hadden en werd mijn netwerk steeds groter en kon ik mijn kennis verbreden.

Virus

We zijn nooit te oud om te leren. Door schade en schande wijs worden. Dit heb ik vooral geleerd in de paardensport. Onze eerste paarden waren absoluut geen succes en nog steeds maak ik nog weleens een verkeerde keuze. In de afgelopen jaren heb ik met veel paardenmensen in het binnen- en buitenland gesproken. Het is een boeiende interessante wereld. Over paarden raak je niet uitgepraat. Iedereen heeft wel een bijzonder paard, althans dat is de perceptie bij velen. We hebben allemaal een ding gemeen: passie voor de paardensport. Volgens mij is het een virus waar je nooit meer van afkomt. Maar dit is toch geweldig, dit schept ook een band met al die mensen die betrokken zijn bij de paardensport. Ruiters en amazones, grooms, eigenaren, trainers, juryleden, KWPN en KNHS en de commercie.
Andries, één van je vragen is: ‘zouden eigenaren en fokkers meer betrokken moeten worden bij de wedstrijdorganisaties door hun namen te vermelden?’. Volgens mij moet dit niet zo moeilijk zijn in de huidige digitale wereld. De KNHS zou dit heel snel kunnen invoeren en verplichten. Vooral voor de fokkers zou dit een blijk van waardering zijn. Als ik voor mijzelf spreek als eigenaar. Ik ben natuurlijk bij veel wedstrijden van onze paarden aanwezig en op het sjabrak staat vaak onze naam al. Fokkers zijn meestal niet bij alle wedstrijden aanwezig. Gelukkig zijn ze vaak wel bij de grote wedstrijden aanwezig, zo trots als ze zijn. Maar zij verdienen zeker een vermelding.

Twee miljoen

Al jaren kom ik veel op veilingen in het buitenland. De laatste jaren bezoek ik vaak de hengstenkeuring in Verden van het Hannoveraner Verband. Vorig jaar was ik getuige van de aankoop van een hengst, de Vivaldi keer Dancier, voor meer dan twee miljoen euro. Dit jaar was ik aanwezig bij de bijzondere veiling van de Cadeau Noir keer Licosto. Deze veiling vergeet ik nooit meer. Ik zag met eigen ogen hoe een koper zelf de aankoop afsloeg met de hamer van de veilingmeester, echt ongelofelijk! Ook deze hengst werd verkocht – met alle bijkomende kosten – voor meer dan twee miljoen euro. Deze bedragen kunnen we met zijn allen belachelijk vinden, maar ik denk dat dit in de toekomst vaker zal gaan gebeuren. Er zijn kopers die het bezit belangrijker vinden dan de commercie, daar ga je het niet van winnen.
Dan zijn er kopers die redelijke prijzen betalen voor een goed paard. Gelukkig zijn er in Nederland ook eigenaren die niet direct voor een bod zwichten. Ik kan niet voor een ander praten, de schoorsteen moet wel blijven roken. Misschien heb ik ook wel een verkeerde keuze gemaakt, maar de mooie momenten die wij als familie, ruiter en trainer meemaken zijn ook heel veel waard voor mij. Voor de fokkers is het natuurlijk geweldig om een keer zo’n klapper mee te kunnen maken. Jarenlang fokken en dan die topper hebben. En zonder fokkers geen goede paarden!

Wereldmerk

Ondanks de verkoop van het beste paard en het megabedrag zijn er nog genoeg heel goede paarden te koop. We moeten met zijn allen slimmer zijn, in oplossingen denken en het niet als een bedreiging zien dat de beste paarden vertrekken. Een goede koopman doet altijd en overal zaken. Maar je moet wel op pad. Wij zijn natuurlijk een handelsland. Het KWPN is een wereldmerk. Onze paarden zijn in de hele wereld beroemd. Het is begrijpelijk dat buitenlanders hier onze paarden kopen. Kunnen we onze goede paarden behouden? We moeten goede paarden eerder in het vizier krijgen. En dan komt het opleiden nog, de juiste ruiter en amazone bij het juiste paard vinden. Toch ongelofelijk toen we vorig jaar in Den Bosch tijdens de hengstenshow geconfronteerd werden met het optreden van Bart Veeze met Kardieno van Rom Vermunt. Veel hengstenhouders en ondergetekende werden aangenaam verrast door dit optreden. Kardieno was voor heel veel mensen onbekend, maar toonde in Den Bosch toch even zijn kwaliteiten. Toen iedereen ernaar informeerde, was hij al lang en breed verkocht naar het buitenland, Denemarken. Waarom wisten wij dat niet? Dat is een interessante vraag!

Alerter reageren

Als we wachten op de keuringen en veilingen om een heel goed paard te kopen, leggen we het af tegen de grote bedragen die er geboden worden vanuit het buitenland. De contacten tussen fokkers, paardenkopers en KWPN verdienen veel meer aandacht. Hier ligt een uitdaging voor ons allen. We zullen meer met elkaar in gesprek moeten gaan.
Wat zou er moeten gebeuren om als eerste die informatie te krijgen dat er een bijzonder paard te koop staat? En welke mogelijkheden zijn er om een bijzonder paard te behouden? Er zullen echt wel goede paarden vertrekken, helemaal uitsluiten kun je dat nooit. Maar alerter reageren behoort wel tot de mogelijkheden en kansen. De afgelopen jaren heb ik het WK voor jonge dressuurpaarden in Ermelo mogen meemaken met Imposantos en Imagine met Bart Veeze. Heel bijzonder om twee van je paarden bij de zesjarigen te zien presteren. Kippenvel krijg je ervan! Hoe goed het in Ermelo was georganiseerd, blijkt wel uit het feit dat we het WK vanaf 2021 weer voor drie jaar naar Nederland hebben weten te halen, Chapeau!

Begeleiding professionaliseren

Al verkopen we regelmatig een toppaard naar het buitenland, we blijven in Nederland nog steeds heel goede paarden fokken. Ieder jaar komen er weer nieuwe talenten tevoorschijn.
Bij de eerste hengstencompetitie in Kronenberg werd ik zeer positief verrast bij de vier- en vijfjarigen. Sommige van deze talenten gaan we zeker terugzien op het WK voor jonge dressuurpaarden en in de toekomst in het grote werk.
Volgens mij is er nog meer uit te halen als we de begeleiding en organisatie voor het WK nog verder kunnen professionaliseren. Daar moeten we met alle betrokken partijen over praten. Als we de selectie anders organiseren komt er meer tijd vrij voor de begeleidingscommissie. Misschien dat we ook eerder moeten beginnen. De Pavo Cup en het WK zitten heel kort op elkaar; willen we dit? Paarden naar een wedstrijd sturen om ervaring op te doen in een drukke omgeving en om ook te zien of onervaren ruiter of amazone om kan gaan met deze druk. We kunnen nog veel meer als een team. Ieder jaar een evaluatie houden en veranderen om te verbeteren. Samen met elkaar. Ik stuur de Kettingbrief graag door naar Monique Peutz.

Beste Monique,
Al vele jaren ben jij nauw betrokken bij de paardensport in Nederland, als jurylid, bondscoach bij de pony’s en children en sinds dit jaar als bondscoach van de junioren, young riders en U25-dressuurruiters. Ik ben zeer benieuwd hoe jij terugkijkt op het afgelopen WK voor jonge dressuurpaarden in Ermelo? We weten dat er goede paarden zijn vertrokken naar het buitenland, maar kunnen wij ons nog verbeteren en de concurrentie aan, door met zijn allen te werken aan een professionele aanpak? Hoe zie jij dit en wat kunnen we nog meer verbeteren?
Met vriendelijke groet, Theo Driessen

[post_title] => 74. Theo Driessen: 'Een goede koopman doet altijd en overal zaken' [post_excerpt] => [post_status] => publish [comment_status] => open [ping_status] => closed [post_password] => [post_name] => 74-theo-driessen-een-goede-koopman-doet-altijd-en-overal-zaken [to_ping] => [pinged] => [post_modified] => 2020-01-16 15:52:14 [post_modified_gmt] => 2020-01-16 14:52:14 [post_content_filtered] => [post_parent] => 0 [guid] => https://www.paardenkrant.nl/?p=203931 [menu_order] => 0 [post_type] => post [post_mime_type] => [comment_count] => 0 [filter] => raw ) [3] => WP_Post Object ( [ID] => 203928 [post_author] => 25 [post_date] => 2019-11-27 15:45:34 [post_date_gmt] => 2019-11-27 14:45:34 [post_content] =>

Andries van Daalen, de voorzitter van het Algemeen Bestuur van het KWPN, is gepolst voor de Kettingbrief vanwege het tekort aan Nederlandse toppaarden op het allerhoogste niveau. Internationaal Grand Prix-jurylid Mariëtte Sanders-van Gansewinkel beschreef in de vorige editie dat de top breder moet worden in de Nederlandse dressuursport. Wat is de reden dat jonge talentvolle KWPN-gefokte paarden zich in Nederland niet in groten getale door ontwikkelen tot de kampioenen van de toekomst? Bij het aanwijzen van de volgende persoon benadert Andries van Daalen paardeneigenaar Theo Driessen voor de voorzetting.

Beste Mariëtte,

Hartelijk dank voor jouw brief. Als eerste wil ik zeggen dat ik enorme waardering heb voor de wijze waarop jij je kennis en ervaring als internationaal vijfsterrenjurylid inzet voor diverse wedstrijdorganisaties. Daarmee help je de internationale dressuursport verder vooruit, en daar zijn wij allemaal bij gebaat. Ik vind het ook heel positief dat jij bij de vraag over de toekomst van de Nederlandse dressuursport de vraag stelt over het herkennen van het vierbenige talent, de paarden. Dat toont jouw betrokkenheid bij de sport én fokkerij. De vragen die je stelt zijn best lastig te beantwoorden. Ik heb geen pasklaar antwoord op hoe we de kampioenen van de toekomst kunnen fokken, opleiden en behouden voor de Nederlandse ruiters. Dat is een complex vraagstuk. Maar vast staat dat we hier gezamenlijk aan moeten werken, en dan bedoel ik met fokkers, ruiters, eigenaren, sponsors, sportbond, stamboek én wedstrijdorganisaties.

Jongepaardencompetities

Laat ik bij je eerste vraag beginnen. (H)erkennen we het jonge talent? Absoluut! We hebben diverse jongepaardencompetities zoals de Pavo Cup en het WK Jonge Dressuurpaarden. Wat dat laatste betreft zijn wij heel blij dat we onlangs het bericht hebben gekregen dat de FEI het WK Jonge Dressuurpaarden van 2021 tot en met 2023 weer aan ons toewijst. Een prachtige klus waar we als sport en fokkerij samen optrekken. Maar dat terzijde. Ik denk dus echt dat wij de jonge talenten wel goed herkennen.
Natuurlijk wordt niet iedere kampioen bij de jonge paarden later een succesvol Grand Prix-paard. Maar zaken als atletisch vermogen, zelfhouding en aanleg voor verzameling cq. schakelen et cetera kun je al zeker wel herkennen op jonge leeftijd. Er zijn genoeg voorbeelden van internationale sportpaarden die al opvielen als jong paard. Denk aan Zaïre-E, gefokt bij de Empelaer Stoeterij in Lage Mierde, die op de stamboekkeuring 90 punten voor bewegen scoorde en vandaag de dag onder Jessica von Bredow Werndl zeer verdienstelijk Grand Prix loopt. En wat denk je van de Grand Prix-dressuurpaarden Sisther de Jeu, gefokt door wijlen Huub van Helvoirt uit Rosmalen; Scandic, gefokt door Ineke MosmanRohe uit Enschede; Cennin, geboren bij Jacqueline Cuppen uit Someren; Charmeur, opnieuw een fokproduct van Huub van Helvoirt en Desperado, die het levenslicht zag bij de familie Andeweg uit Randwyk. Het is een greep uit de groep topsportpaarden die op jonge leeftijd deelnam aan de Pavo Cup. Als we kijken naar de halve finales van de Pavo Cup van de laatste tien jaar, dus vanaf 2009 tot en met 2018, dan is 12% op latere leeftijd geklasseerd in de Grand Prix.

Tal van voorbeelden

We hebben het hier nu vooral over de dressuurpaarden, maar hetzelfde geldt voor de springpaarden in de Blom Cup. Ook daar is 12% van de paarden die hebben deelgenomen aan minimaal de halve finales van het kampioenschap later geklasseerd in de Grand Prix (1,60 m./1,55m.). Ook heel wat keuringstoppers groeiden uit tot internationale sportpaarden. Ik noem bijvoorbeeld Flair, gefokt door A.H.J.M. Kerstens uit Etten Leur, Vion Cupwinnares in 2016, inmiddels onder Steve Guerdat succesvol in het 1,50 m. en als driejarige scoorde ze 90 punten voor haar vermogen op de stamboekkeuring. Of Bybalia SMH, gefokt door Minne Hovenga uit Jelsum, die 90 punten voor het springen op de stamboekkeuring kreeg en eveneens 90 punten verdiende in haar IBOP. Zij liep later 1,45 m. en bracht de goedgekeurde hengst Impala, wederom geboren bij Hovenga. Zo zijn er tal van voorbeelden die de leesbaarheid van deze brief wellicht niet helemaal ten goede komen, maar ik wil maar gezegd hebben: aan het talent herkennen ligt het niet.

De verleiding is groot

Waar ligt het dan wel aan? Ik denk dat onze handelsgeest inderdaad een belangrijke rol speelt bij het feit dat tal van KWPN’ers in de internationale sport prijzen winnen onder buitenlands zadel. Het is voor de gemiddelde fokker echt geen vetpot en zij zijn het vaak ook niet die er met het grote geld vandoor gaan. Hoever wil je als fokker – of eigenaar – gaan om een paard voor de Nederlandse sport te behouden? Als er zich dan een buitenlandse koper meldt met een zak geld, is de verleiding begrijpelijk groot.
Het SFN en het N.O.P. zijn goede ontwikkelingen, maar wellicht hebben we meer van dit soort initiatieven nodig. In de drafsport werken ze veel met syndicaten. Maar uiteindelijk draait het natuurlijk niet alleen om geld. De waardering voor fokkers en eigenaren kan ook groter. Ik was er in Lyon bij toen Willie Wijnen door de WBFSH werd gehuldigd voor zijn fokproduct Explosion W, die lijstaanvoerder is bij de springpaarden. Prachtig om te zien dat zelfs zijn vier zoons, die helemaal niet zo betrokken zijn bij de fokkerij, meereisden met hun ouders om getuige te zijn van dit mooie eerbetoon. Willie is trouwens ook een mooi voorbeeld van een fokker die zijn fokproduct over de wereld achterna reist én contact onderhoud met zijn ruiter Ben Maher. Net zoals Joop en Maartje Hanse dat deden met Valegro en Charlotte Dujardin.

Apetrots

Maar ik denk dat we dat contact tussen ruiters, fokkers en eigenaren, en sport en fokkerij, veel meer kunnen stimuleren. Daar ligt een taak voor sportbonden en wedstrijdorganisaties. Waarom worden fokkers en eigenaren niet vaker betrokken bij een huldiging van een paard? Dat zijn de mensen die aan de basis staan van álle sportieve successen. Ik ben met regelmaat actief als omroeper op wedstrijden, en vind het een gemiste kans dat er dan geen informatie bekend is over de fokkers. Waarom plaatsen we hun namen niet standaard op de startlijsten? Voor iedere fokker geldt dat hij apetrots is als zijn naam wordt genoemd bij de successen van zijn paarden. Ik zeg niet dat dat dé oplossing is, maar het zou wellicht een zet in de goede richting geven. En daarnaast: ere wie ere toekomt. Dat geldt voor trainers, ruiters, eigenaren én fokkers. Ik stuur de Kettingbrief graag door naar Theo Driessen.

Beste Theo,
Wedstrijdorganisatoren en sportorganisaties zouden veel meer aandacht moeten hebben voor de fokkers en eigenaren van de paarden. Zonder hen is sport namelijk onmogelijk. Op startlijsten moeten de fokker en eigenaar vermeld worden, daarmee betrekken wij ze bij de sport en geven wij anderen informatie over het paard. Theo, jij bent eigenaar van meerdere dressuurpaarden, wat denk jij dat eigenaren en fokkers nodig hebben om nog meer bij de sport betrokken te worden en om daarmee de betere paarden te behouden voor ons land? Of draait het toch om ‘het grote geld’?
Met vriendelijke groet, Andries van Daalen

[post_title] => 73. Andries van Daalen: 'Waardering voor fokkers en eigenaren kan groter' [post_excerpt] => [post_status] => publish [comment_status] => open [ping_status] => closed [post_password] => [post_name] => 73-andries-van-daalen-waardering-voor-fokkers-en-eigenaren-kan-groter [to_ping] => [pinged] => [post_modified] => 2020-01-16 15:46:04 [post_modified_gmt] => 2020-01-16 14:46:04 [post_content_filtered] => [post_parent] => 0 [guid] => https://www.paardenkrant.nl/?p=203928 [menu_order] => 0 [post_type] => post [post_mime_type] => [comment_count] => 0 [filter] => raw ) [4] => WP_Post Object ( [ID] => 203925 [post_author] => 25 [post_date] => 2019-11-20 15:38:52 [post_date_gmt] => 2019-11-20 14:38:52 [post_content] =>

In de vorige editie ontving internationaal Grand Prix-jurylid Mariëtte Sanders-van Gansewinkel de vraag om in te spelen op de ontwikkeling die gaande is in de internationale dressuursport. Grand Prix-ruiter Hans Peter Minderhoud van GLOCK HORSE PERFORMANCE CENTER in Oosterbeek lichtte afgelopen week toe hoe hij het EK in Rotterdam heeft ervaren. Ook gaf hij aan wat de toekomst ons gaat brengen. Dezelfde vraag legde hij ook neer bij Mariëtte Sanders. In deze aflevering spreekt zij zich hierover uit en wijst Andries van Daalen, voorzitter algemeen bestuur van het KWPN, aan voor het vervolg.

Beste Hans Peter,

Afgelopen zaterdag werd ik ‘verrast’ met je bericht dat je de Kettingbrief van de Paardenkrant aan mij wilde doorgeven. Grapjas! Op een afstandje volg ik de artikelreeks, maar door drukte kom ik hier niet altijd aan toe. Dus wellicht komen in mijn bijdrage zaken naar voren, die door anderen onlangs zijn besproken.

Voorsprong

Enkele weken geleden reisden we samen terug uit Herning (Denemarken), waar je uitstekend presteerde met Zanardi en hebben we gesproken over de hedendaagse (Nederlandse) dressuursport. Als ik dat doe dan kijk ik toch ook meteen naar het verleden. En dan ga ik toch even terug in de tijd. Ik ben ooit dressuurruiter geworden door Annemarie Sanders (what’s in a name). Samen met (collega-jurylid) Francis Verbeek vormden zij de top van de Nederlandse dressuursport. Sinds die tijd is er veel gebeurd en heeft de dressuursport een enorme vlucht genomen. Door toedoen van Anky ging Nederland meedoen voor goud, niet alleen individueel, maar ook als team. De gouden teammedaille in 2007 en de individuele medailles van Anky (goud) en Imke, zal ik nooit vergeten. Daarna heeft Nederland jarenlang meegedaan om de strijd voor goud. Het kon niet op, met toppaarden als Totilas, Salinero, Sunrise en Parzival. Misschien is het de wet van de remmende voorsprong, maar we hebben die voorsprong helaas niet kunnen vasthouden. Je vroeg me echter niet om een terugblik, maar hoe ik naar de hedendaagse sport kijk. De dressuursport is de laatste jaren enorm veranderd. Isabell (Werth) is dan wellicht gebleven, maar verder is er veel veranderd. We hebben te maken met fantastische paarden, die beschikken over een prima bewegingsmechanisme, maar zich ook prima laten bewerken en in staat zijn de moeilijke Grand Prix-oefeningen moeiteloos uit te voeren. Dit dankzij een goede fokkerij. Dat zie je terug in de scores. Maar we hebben ook te maken met zeer getalenteerde ruiters, die hun sporen vaak al vroeg verdiend hebben als jeugdruiter.

EK Rotterdam

Ik kijk dus terug op een fantastisch EK, waar de hedendaagse dressuursport zich van haar beste kant liet zien. Een prachtige ambiance en goede sport! Wij juryleden waren ook echt vereerd en trots/blij om deel uit te maken van dit kampioenschap. Goed paardrijden werd beloond.
Voor mij was de EK-week een lange en drukke week, die al op zondagmorgen begon met de eerste keuring van de paarden en eindigde met de persconferentie op zaterdag na de Kür op muziek. Maar ook de aanloop naar dit kampioenschap heeft veel tijd gekost Naast het jureren van de GP, GPS en GPFS zijn wij als juryleden ook druk met (2) keuringen, lotingen, persconferenties, FEI-meetings en nog veel meer. Zo vindt er, onder leiding van de JSP (Judges Supervisory Panel) ook een uitgebreide evaluatie plaats na de GP en GPS. Er wordt dan intensief ingegaan op de, gelukkig kleine, verschillen in de beoordeling en de wijzigingen die in onze scores zijn aangebracht. Met het oog daarop hebben we de woensdag- en vrijdagmorgen in een vergaderruimte doorgebracht. Gelukkig werkten we in Rotterdam met het jury scoringssysteem eDressage. Eén van de vele voordelen van dit systeem is dat alle cijfers en opmerkingen van alle juryleden in één protocol worden verwerkt. Daardoor is het mogelijk om in één oogopslag de resultaten te vergelijken.
Verder is een goede teamspirit ook heel belangrijk en daarom trek je de hele week met elkaar op. Het is belangrijk dat een jurylid zich goed voelt, zelfvertrouwen heeft en dus goed kan presteren. Als jurylid maak je lange dagen en is het heel belangrijk om je focus en concentratie te behouden. Dit geldt natuurlijk ook voor alle ruiters. Op maandag en dinsdag werd de GP verreden onder herfstachtige omstandigheden. Veel wind, regen en lage temperaturen. En dan in bijna open juryhuisjes, tijdens de eerste pauze dienden er extra ruiten in de huisjes gezet worden. Het was zo koud. Dit in tegenstelling tot het weer op zaterdag. Toen liep het zweet me over de rug… en niet van de stress.

Gek van dressuursport

Als jurylid beleef je een wedstijd echt wel anders dan ruiter, trainer of publiek. Je bent niet bezig met (team)scores of welke landen naar Tokio gaan. In feite verwerken we proef voor proef voor proef. En het uiteindelijke resultaat van alle juryleden telt. We zitten op zeven verschillende plekken rondom de baan en zien oefeningen vanuit een andere hoek. Het binnenkomen vanaf de letter E of B is echt anders dan vanaf C. Het is onze taak als jury om het juiste cijfer te geven voor elke oefening met het juiste commentaar. Net als alle ruiters zijn wij ook ‘gek’ van de dressuursport en zijn we ook mens, met onze emoties. Het jureren is rationeel, maar … sommige collega’s krijgen kippenvel, maar – als het echt mooi is – heb ik tranen in mijn ogen. En dat was ook zo in Rotterdam. En niet alleen bij Bella Rose, maar ook bij Cassidy en Showtime. Of bij de muziek bij Zonik of de laatste lijn van Dalera in de Kür. Er zal vast wel iemand zijn, die dat afkeurt, maar voor mij hoort het erbij. Daarom doe ik dit. Verder viel in Rotterdam op dat de dressuursport spannend is! Het was
zeker geen uitgemaakte zaak onder welke landen de medailles zouden worden verdeeld, uitgezonderd onze Oosterburen. Denemarken, Zweden, Nederland en Groot-Brittannië streden voor zilver en brons. En dit keer was het geluk aan de zijde van Nederland: zilver. Heel fijn bij een kampioenschap in eigen land.
Ook de opkomst van de jeugd is duidelijk waarneembaar. Op het Internationale Dressage Trainers Seminar dat onlangs plaatsvond bij Dressuurstal van Baalen heb ik dit ook al besproken. Heel veel ruiters in Rotterdam volgen we al lange tijd. Wat te denken van Anne Meulendijks, Daniel Bachmann Andersen, Cathrine Dufour, Laurence Roos, Estelle Wettstein, Karolina Valenta…en nog vele anderen. Ze hebben allemaal al deelgenomen aan een Europees (jeugd)kampioenschap.

Toekomst

Ik denk dus dat Nederland weer goed op weg is, na een mindere periode, zoals ik in het begin van deze Kettingbrief beschreef. We zijn er nog niet, maar dit pakt niemand ons af. En ik denk dat het nog beter kan met de Nederlandse paarden. Hard werken, goed trainen en de paarden fit houden, ook mentaal, is belangrijk. Maar niet alleen de senioren, maar ook de jeugd presteert prima. Kijk eens naar de jeugd, van ponyruiters tot U25. Het is een genot om naar deze kids te kijken en er werd weer prima gepresteerd op de diverse EK’s. Een gouden teammedaille is niet gelukt, maar het scheelde niet veel. Daarom zijn eigenaren, zoals Tim Coomans, en sponsoren zoals Gaston en Kathrin Glock zo belangrijk voor onze sport. Daardoor blijven de juiste paarden/pony’s behouden voor onze (top)ruiters.
En daar liggen nog veel kansen, want het opleiden van een dressuurpaard kost veel tijd en geld. Er moet meer efficiëntie gehaald worden uit het opleiden van jonge paarden tot het hoogste niveau. De top moet breder worden, wellicht moet er meer geïnvesteerd worden in jonge talenten? Waarom lukt dat niet beter? Als ik buiten onze landsgrenzen kijk, dan zie ik dat nieuwe combinaties naar voren treden. Met heel veel belangstelling volg ik paarden als Freestyle, Bohemian, Fiontini en Zepter. Ik denk dat het heel spannend wordt in Tokio. Ik stuur de Kettingbrief door naar Andries van Daalen, voorzitter van het KWPN.

Beste Andries,
Hans Peter Minderhoud geeft in zijn Kettingbrief het belang aan van over de beste paarden te kunnen beschikken. Ik denk dat we hier nog wel een inhaalslag kunnen maken als Nederland. Op welke wijze kunnen we de beste paarden behouden voor Nederland en opleiden tot de kampioenen van de toekomst? De kweekvijver van deze paarden is het KWPN. Is dit een kwestie van geld of (h)erkennen we het talent niet op jonge leeftijd? Of speelt onze handelsgeest parten?
Met vriendelijke groet, Mariëtte Sanders

[post_title] => 72. Mariëtte Sanders: 'De top moet breder worden' [post_excerpt] => [post_status] => publish [comment_status] => open [ping_status] => closed [post_password] => [post_name] => 72-mariette-sanders-de-top-moet-breder-worden [to_ping] => [pinged] => [post_modified] => 2020-01-16 15:39:29 [post_modified_gmt] => 2020-01-16 14:39:29 [post_content_filtered] => [post_parent] => 0 [guid] => https://www.paardenkrant.nl/?p=203925 [menu_order] => 0 [post_type] => post [post_mime_type] => [comment_count] => 0 [filter] => raw ) [5] => WP_Post Object ( [ID] => 203921 [post_author] => 25 [post_date] => 2019-11-13 15:32:20 [post_date_gmt] => 2019-11-13 14:32:20 [post_content] =>

Grand Prix-ruiter Hans Peter Minderhoud van GLOCK HORSE PERFORMANCE CENTER in Oosterbeek, kreeg van Tim Coomans, de mede-eigenaar en fokker van GLOCK’S Dream Boy, het verzoek om het verleden te doen opleven. Toen Hans Peter Minderhoud nog geen sponsor had, verkeerde hij in een heel ander een schuitje. In deze aflevering vertelt hij waarom de samenwerking met paardeneigenaren zo belangrijk is. Bovendien blikt hij vooruit op de toekomst van de dressuursport. De Kettingbrief belandt daarna bij internationaal Grand Prix-jurylid Mariëtte Sanders-van Gansewinkel.

Beste Tim,

In november rij ik GLOCK’s Dream Boy N.O.P. alweer vier jaar. Dit is het tweede jaar dat hij Grand Prix loopt. Het is fijn als je eigenaren treft die hun paard bij je op stal neerzetten en erop vertrouwen dat je alles zo goed mogelijk doet. Wat dat betreft ben jij wel de perfecte eigenaar want ik zie jou alleen op wedstrijden.
Ik herinner me dat je in het verleden met regelmaat kwam kijken, toen Ravel nog bij ons op stal stond. Ook toen GLOCK’s Dream Boy net bij ons op stal stond, kwam je nog weleens even langs om hem te zien in de training. Maar inmiddels zie je hem voornamelijk op concours. Dat zie ik niet als ‘geen interesse’, maar als vertrouwen. Er is natuurlijk ook veel veranderd in al die jaren. GLOCK’s Dream Boy is nu ook in eigendom van GHPC NL (GLOCK HORSE PERFORMANCE CENTER Netherlands) en jij bent succesvol trainer, wat veel tijd opeist. Het mooie aan jou, vind ik, dat je dan ook bij de training en het losrijden te vinden bent en dat heel geïnteresseerd volgt.

Paardeneigenaren

Voor mij zijn paardeneigenaren heel belangrijk. Zonder een goed paard ben je ook maar gewoon een ruiter te voet. Je hebt meer dan één heel goed paard nodig om mee te kunnen draaien in de topsport en dan ben je als ruiter afhankelijk van eigenaren van zo’n heel goed paard. Toen ik net voor mezelf begon, kreeg ik voornamelijk jonge paarden te rijden. Ik was onder andere succesvol in de hengstencompetities en op het WK voor jonge dressuurpaarden. Zolang ik goed presteerde en de hengsten veel dekten, was iedereen blij. Toch zijn deze paarden niet de rest van hun leven bij mij op stal gebleven. Vanaf het begin af aan heb ik paarden gereden voor Joop van Uytert en de familie Nijhof. Zij genieten ook echt van de sport, maar ze leven uiteindelijk wel van de paarden. Als de dek-aantallen op een gegeven moment teruglopen en de hengst waarop je rijdt als sportpaard meer geld waard wordt dan als dekhengst, wordt het toch een rekensom.
Er zijn echt weleens momenten geweest dat het spannend werd. In de tijd dat ik Tango uitbracht in de Grand Prix was er veel interesse voor hem. Het is logisch dat een hengst dan wordt verkocht want de schoorsteen moet toch blijven roken. Gelukkig kon Tango gekocht worden door GHPC NL en zo bleef Tango bij mij. Dat geldt ook voor Johnson. Toen hij Grand Prix liep, ging de telefoon ook na bijna elke wedstrijd. Vanaf toen ging ook Johnson door het leven als GLOCK’s Johnson TN en zo behield ik Johnson voor de sport en de familie Nijhof behield hem voor de fokkerij.

Team Exquis

Voor mij veranderde er veel in de periode dat ik in contact kwam met Ton Kies van team Exquis. Hij zocht een ruiter die zijn paarden naar de top kon rijden en zijn paarden waren niet te koop. Hij wilde als sponsor graag de wedstrijden bijwonen en vond het leuk als ik aan grote kampioenschappen kon meedoen.
Ik hoefde niet bang te zijn dat de paarden werden verkocht. Sommige paarden werden juist aangekocht voor de sport. Ik kwam in heel ander vaarwater terecht. Exquis Escapado werd aangekocht en ik kreeg de beschikking over Exquis Nadine. Ton Kies werd ook mede-eigenaar van de hengst Vivaldi. Ik hoefde me alleen te richten op de wedstrijden en moest zo goed mogelijk presteren. Ik heb een super tijd gehad met Exquis Escapado en Exquis Nadine. En heb ik uiteindelijk zelfs deelgenomen aan de Olympische Spelen in Hongkong. Later is Escapado teruggegaan naar Carl Hester en Nadine staat nog steeds op GLOCK HORSE PERFORMANCE CENTER in de wei te genieten van haar pensioen. Vervolgens hebben wij Gaston en Kathrin Glock ontmoet en daar zijn wij (Edward, Nicole en ik) een jarenlange samenwerking mee aangegaan. Met hen hebben we gewoon een fantastische samenwerking. De paarden worden ter beschikking gesteld voor de sport, dus niet voor de verkoop. Daarnaast heb ik ook nog de mogelijkheid om jonge paarden van andere eigenaren te rijden. De oudste daarvan zijn nu zes jaar oud.

Geweldig jaar

Jij vraagt aan mij hoe ik aankijk tegen de ontwikkeling van de sport. Ik stap eerst even terug in de tijd om daar een goed beeld van te kunnen schetsen. Voor mij was 2015 een geweldig jaar. Het beste jaar tot nu toe. Ik won de Wereldbekerfinale met GLOCK’s Flirt en met GLOCK’s Johnson TN teamgoud en individueel brons op het EK in Aken. Vervolgens misten we in 2016 op een haar na een medaille op de Olympische Spelen in Rio. De afwezigheid van onze bondscoach Wim Ernes heeft er flink in gehakt en het was voor ons allemaal een moeilijke tijd. Maar we moesten weer verder met nieuwe paarden en alles weer opbouwen. Op het trainingskamp dat voor het EK in Rotterdam plaatsvond, vormden we een echt hecht team. We hebben elkaar allemaal geholpen. Onze nieuwe bondscoach Alex van Silfhout heeft ons weer hetzelfde gevoel gegeven als onze vorige bondscoach Wim Ernes. Samen kun je heel veel! En we merkten dat er weer heel veel mogelijk was. Dit jaar wonnen we teamzilver in plaats van brons op het EK in Rotterdam, mede omdat Charlotte Dujardin pech had. Maar op kampioenschappen gebeuren zulke dingen, soms val je net buiten het podium door iets lulligs en nu gebeurde het bij iemand anders. De buitenwereld dacht van tevoren dat we het moeilijk zouden krijgen, maar we zijn niet meegegaan in die negatieve sfeer. Edward en ik mochten naar de finale. We zaten bij de top tien. De individuele medailles waren nog te hoog gegrepen.

Meer concurrentie

De sport heeft een enorme sprong gemaakt. Er is veel meer concurrentie bijgekomen en de paarden zijn beter geworden. Er zijn veel landen die goed presteren, maar bij elk land – op Duitsland na – is de top dun gezaaid. Zo moeilijk is het. Toen Catherine Dufour bijvoorbeeld uitviel voor Tryon kon Denemarken zich niet bij de top zes rijden en een Olympische kwalificatie afdwingen.
Voor Duitsland ligt dat anders. In Duitsland is alles groter. Ze hebben een geweldige fokkerij. Wat betreft de dressuur ligt er een enorme geschiedenis. Het is logisch dat daar meer uit voortkomt. Ze beschikken over meerdere goede ruiters en paarden. Isabell Werth kan met haar paarden onderhand een gouden team samenstellen. Als ik terugdenk aan de finale Kür op muziek in Rotterdam hing er een geweldige sfeer in het stadion. Het was echt heel spannend voor de laatste groep ruiters. Je wist pas wie bovenaan eindigde op het moment dat de laatste punten werden toebedeeld. Het lag allemaal zo dicht bij elkaar. Dat was ook het geval toen Edward minstens 76,5% moest rijden om een teammedaille te winnen. Op een paar tiende procent werd de score bepaald en dan is het een spannende wedstrijd.
We moeten er steeds harder voor werken. In vergelijking met jaren geleden is de sport verbeterd. Ik denk dat het met de toekomst van de dressuur wel goed zit. De strijd wordt steeds spannender. We moeten daarom nog beter rijden en ook over de beste paarden beschikken om hieraan mee te doen. Ik stuur de Kettingbrief door naar internationaal Grand Prix-jurylid Mariëtte Sanders-van Gansewinkel.

Beste Mariëtte,
In de voorgaande Kettingbrieven zijn er trainers, ruiters en eigenaren aan het woord geweest. Ik ben heel benieuwd hoe jij, als internationaal jurylid, naar de hedendaagse sport kijkt. Hoe heb jij het EK in Rotterdam ervaren en hoe zie jij de toekomst van de dressuursport voor je?
Met vriendelijke groet, Hans Peter Minderhoud

[post_title] => 71. Hans Peter Minderhoud: 'De strijd wordt steeds spannender' [post_excerpt] => [post_status] => publish [comment_status] => open [ping_status] => closed [post_password] => [post_name] => 71-hans-peter-minderhoud-de-strijd-wordt-steeds-spannender [to_ping] => [pinged] => [post_modified] => 2020-01-16 15:33:13 [post_modified_gmt] => 2020-01-16 14:33:13 [post_content_filtered] => [post_parent] => 0 [guid] => https://www.paardenkrant.nl/?p=203921 [menu_order] => 0 [post_type] => post [post_mime_type] => [comment_count] => 0 [filter] => raw ) ) [post_count] => 6 [current_post] => -1 [in_the_loop] => [post] => WP_Post Object ( [ID] => 203937 [post_author] => 25 [post_date] => 2019-12-18 16:03:32 [post_date_gmt] => 2019-12-18 15:03:32 [post_content] =>

Bij het doorgeven van de Kettingbrief slaat Monique Peutz, jeugdbondscoach dressuur en selectiecommissielid voor het WK Jonge Dressuurpaarden, twee vliegen in één klap met dressuurpaardenfokker Willeke Bos van Stal 104 uit Wijdewormer. Lara van Nek, de dochter van Bos, presteert als jeugdkaderlid zeer succesvol bij de children. Monique Peutz pleit ervoor dat talentvolle (jeugd) ruiters in de toekomst gegarandeerd moeten zijn van jonge talentvolle dressuurpaarden. In deze editie deelt Willeke Bos haar mening over het aanhouden van goede jonge paarden voor Nederland. Volgende keer wordt de serie vervolgd door Sjak Laarakkers.

Beste Monique

Inmiddels kennen wij elkaar alweer sinds de pilot children-dressuur in Lichtenvoorde. Mijn dochter Lara en nog vier anderen werden daar door jou uitgenodigd om op CDI Outdoor Zeeland te komen starten. In datzelfde jaar en het jaar erop wist mijn dochter als teamlid onder jouw vleugels op beide EK’s teamgoud te winnen. Het tweede jaar kwam daar ook nog eens een individuele zilveren medaille bij. Een heel bijzondere ervaring!
Ik kan niet anders zeggen dan dat die kids – en ik – ontzettend veel van jou geleerd hebben, zowel rijtechnisch, maar ook kijkend door de ogen van een jury. Ze hebben veel mee mogen maken, hebben veel geleerd en zijn mentaal erg gegroeid. Sinds afgelopen jaar vallen de pony’s en children onder Imke Schellekens-Bartels die dat ook bijzonder goed en op een heel leuke manier doet, maar onze beginselen in het internationale wereldje hebben hun oorsprong bij jou. En mede door jouw toegankelijkheid als mens, maar ook als coach, kunnen we nog altijd met vragen bij je terecht, super fijn! Dank daarvoor!

Mooie samenwerking

Met betrekking tot jouw vraag, hoe ik denk dat we (jonge) kwaliteitsvolle paarden binnen Nederland kunnen houden, het volgende. Allereerst heb ik natuurlijk niet de kennis in pacht en kan ik alleen maar zeggen hoe ik bepaalde dingen zie en ervaar. Doordat we inmiddels een paar jaar de jeugdEK’s en internationale wedstrijden mee hebben gemaakt, kan ik constateren dat er bij de jeugd in Nederland – naast kwaliteitsvolle pony’s en paarden – kwaliteitsvolle ruiters en amazones met veel gevoel, ambitie en doorzettingsvermogen rondlopen. Nederland doet zowel bij de senioren als bij de jeugd serieus mee. Kijk maar naar alle medailles, die de afgelopen jaren mee naar huis genomen zijn. Dit wetende zou het mooi zijn om onze jonge talentvolle paarden voor ons land te behouden.
Zelf hebben wij een aantal paarden om uiteenlopende redenen onder jeugdruiters lopen. Wel proberen we ernaar te streven om naar ons idee passende combinaties te vormen, waarbij paard en ruiter of amazone naar een hoger plan kunnen groeien. Want hoe cliché het ook klinkt; zij hebben de toekomst en als we hen goed opleiden en van goed materiaal voorzien, komen we ook in de toekomst als land sterker te staan. Nu is dit iets wat bij ons gegroeid is doordat onze dochter zelf in de jeugdrubrieken actief is en je dan talentvolle jonge ruiters tegenkomt waarmee mooie samenwerkingen kunnen ontstaan.

Traject lastig

Toch snap ik ook dat goede paarden verkocht worden. Men weet nu wat men heeft en wat er daarna komt, moet de toekomst nog maar uitwijzen. Er zijn zoveel factoren die daarbij van belang zijn. Geld en betaalbaarheid zijn daar één onderdeel van, maar ook het vinden van een goede ruiter voor het desbetreffende paard. En is dat het allemaal waard en hoe wordt het paard of de combinatie gewaardeerd in de ring? Deze laatste vraag maakt dat het traject wat je met een talentvol, jong paard doorloopt, in mijn ogen soms lastig. Deelnemen aan jonge paardenwedstrijden (Pavo Cup, VSN, Subli Cup) en het deelnemen aan kampioenschappen, is natuurlijk heel leuk, maar vaak draait het toch om een select groepje paarden, ruiters en eigenaren die er uiteindelijk met de ‘buit’ vandoor gaan.
Doordat het paardenwereldje helaas erg klein is, kom je bijna overal dezelfde mensen tegen. Daardoor lopen diverse belangen nog weleens door elkaar heen en juist dat maakt de objectiviteit zo kwetsbaar. Hoe mooi zou het zijn als deze kleine groep uitgebreid zou kunnen worden, met jonge aanwas of outsiders! Dat maakt de competitie op zich spannender en aantrekkelijker, ook voor een buitenstaander of leek. Maar hoe krijg je zoiets voor elkaar? Naar mijn idee zouden we wat meer out of the box moeten gaan denken. De huidige beoordeling vele malen objectiever, transparanter en neutraler maken waardoor makkelijker outsiders naar boven zouden kunnen komen drijven. Daarmee creëer je ook dat het meedoen aan dat soort evenementen minder voorspelbaar wordt en dus ook toegankelijker.

Internationale systeem

Vraag me niet hoe je dat gerealiseerd kunt krijgen, maar ik denk dan aan het internationale systeem wat aardig neutraal is, hier ziet men toch regelmatig een verandering in de top tien.

  • A: Op een internationale wedstrijd tref je bijna altijd andere juryleden aan, iets wat ook haalbaar zou kunnen zijn in Nederland. Jury’s zijn nu eenmaal mensen met allemaal hun eigen voorkeuren, hoe zuiver je ook probeert te zijn! Ik denk hoe meer juryleden, hoe meer spreiding, hoe eerlijker het uiteindelijke beeld wordt.
  • B: Daarop voortbordurend, waarom vragen we geen internationale juryleden op bepaalde evenementen, los van het feit dat zij de paarden en ruiters niet van relatief dichtbij kennen en dus meer beoordelen wat ze zien, maar ook omdat dat het uiteindelijke doel van die competities is! De Pavo Cup kan uiteindelijk leiden tot deelname aan het WK Jonge Paarden, waar men een internationaal jurykorps treft. Hoe fijn is het dan om als ruiter, eigenaar, maar ook als bondscoach al te weten waar wij als land staan. Men krijgt een veel internationalere kijk op de paarden en wij als eigenaren staan uiteindelijk bij de finale veel minder voor verrassingen.
  • C: De beoordeling op verschillende plekken in de baan laten plaatsvinden zodat men het beeld vanaf meerdere kanten bekijkt en daarnaast niet, al dan niet bewust, een collegajurylid kan beïnvloeden. Uiteindelijk wordt dit systeem ook op het hoogste niveau toegepast, dus waarom niet in de aanloop daarnaartoe? De één kan zichzelf en zijn beweegredenen nu eenmaal beter verkopen dan de ander. Wellicht wordt het door meer objectiviteit aantrekkelijker voor eigenaren om paarden te behouden?

Samenbrengen partijen

En mochten eigenaren toch willen verkopen, wellicht kunnen de stamboeken – met hun vele klanten en contacten – ze daarbij helpen door het samenbrengen van partijen, met wellicht meer kans op binnenlandse kopers. Of door het organiseren van veilingen door de stamboeken.
Als we bijvoorbeeld naar ons buurland kijken. Zij weten toch veel goede sportpaarden binnenslands te houden. Zij organiseren heel veel veilingen die door de stamboeken georganiseerd worden, van normale tot zeer exclusieve. Eventuele nationale kopers krijgen daar het geselecteerde neusje van de zalm gepresenteerd, terwijl fokkers en eigenaren met kopers in aanraking komen die ze nooit thuis op het erf hadden gekregen. Het zijn zo wat overpeinzingen, maar wellicht geeft het stof tot nadenken. Ik geef het stokje door aan Sjak Laarakkers.

Beste Sjak,
Jij hebt door de jaren heen vele paarden mogen jureren, zowel in de sport als in de hengstenkeuringscommissie. Nu sta je veelal aan de andere kant, paarden voorstellen en laten presteren in de baan. Ik merk de laatste jaren dat er veel onvrede heerst wat betreft de jurysport. Aangezien jij beide posities kent en hebt bekleed, is mijn vraag aan jou: waar denk jij dat de oorzaak ligt en welke veranderingen zouden mee kunnen spelen aan een verbetering en meer positief beeld van onze sport?
Met vriendelijke groet, Willeke Bos

[post_title] => 76. Willeke Bos: 'Huidige beoordeling vele male objectiever maken' [post_excerpt] => [post_status] => publish [comment_status] => open [ping_status] => closed [post_password] => [post_name] => 76-willeke-bos-huidige-beoordeling-vele-male-objectiever-maken [to_ping] => [pinged] => [post_modified] => 2020-01-16 16:05:37 [post_modified_gmt] => 2020-01-16 15:05:37 [post_content_filtered] => [post_parent] => 0 [guid] => https://www.paardenkrant.nl/?p=203937 [menu_order] => 0 [post_type] => post [post_mime_type] => [comment_count] => 0 [filter] => raw ) [comment_count] => 0 [current_comment] => -1 [found_posts] => 39 [max_num_pages] => 7 [max_num_comment_pages] => 0 [is_single] => [is_preview] => [is_page] => [is_archive] => 1 [is_date] => [is_year] => [is_month] => [is_day] => [is_time] => [is_author] => [is_category] => 1 [is_tag] => [is_tax] => [is_search] => [is_feed] => [is_comment_feed] => [is_trackback] => [is_home] => [is_privacy_policy] => [is_404] => [is_embed] => [is_paged] => [is_admin] => [is_attachment] => [is_singular] => [is_robots] => [is_posts_page] => [is_post_type_archive] => [query_vars_hash:WP_Query:private] => 8815c306e2523c482434884385d80f41 [query_vars_changed:WP_Query:private] => [thumbnails_cached] => [stopwords:WP_Query:private] => [compat_fields:WP_Query:private] => Array ( [0] => query_vars_hash [1] => query_vars_changed ) [compat_methods:WP_Query:private] => Array ( [0] => init_query_flags [1] => parse_tax_query ) )

76. Willeke Bos: ‘Huidige beoordeling vele male objectiever maken’

75. Monique Peutz: ‘We nemen alle input en ideeën mee’

74. Theo Driessen: ‘Een goede koopman doet altijd en overal zaken’

73. Andries van Daalen: ‘Waardering voor fokkers en eigenaren kan groter’

72. Mariëtte Sanders: ‘De top moet breder worden’

71. Hans Peter Minderhoud: ‘De strijd wordt steeds spannender’